หากคำว่า "พุทโธ" มีความหมายว่า ผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน แล้ว

แล้วอะไร? คือ "ผู้รู้" คงหมายถึงการรู้จักจิตรู้จักใจของตัวเอง รู้แจ้งในอริยสัจ ๔ ประการ

อะไร? คือ "ผู้ตื่น" คือสภาวะที่เข้าใจในความจริง จิตตื่นจากอาสวะ ตื่นขึ้นจากความเศร้าหมอง ตื่นละจากความทุกข์ทั้งปวง

และอะไร? คือ “ความเบิกบาน” คงเป็นจิตที่เป็นอิสระหลุดพ้นอย่างสิ้นเชิงจากเครื่องร้อยรัดกักขังในวัฏสงสาร ผู้ที่ก้าวข้ามผ่านพ้นก็จะมีแต่ความเบิกบานแจ่มใส

หากดอกบัวเป็นสัญลักษณ์ของความหลุดพ้นแล้ว ดอกบานไม่รู้โรยก็คงจะเป็นตัวแทนของสภาวะของความหลุดพ้นนั้นคือความเบิกบาน คนใต้เรียกดอกบานไม่รู้โรยว่า “ดอกกุนหยี”

ด้วยเหตุนี้เองจึงเป็นที่มาของชื่อ “กุนหยีไม่รู้โรย ดอกไม้แท้แห่งความเบิกบาน” เป็นชื่อที่พี่กุ้ง Sitthi Sutthiamporn บัญญัติคำขึ้น เพื่อแสดงถึงเรื่องราวคุณลักษณะอันโดดเด่นของ “พ่อท่านผอม ถาวโร” หรือ “พระไม่ทุกข์” วัดไทรขาม ต.ดอนตะโก อ.ท่าศาลา จ.นครศรีธรรมราช

ชื่อนี้ช่างเหมาะเจาะลงตัวเป็นนิยามที่บ่งบอกถึงความเป็นพ่อท่านผอมได้เป็นอย่างดี พ่อท่านมีปกติอารมณ์ดี ยิ้มเก่ง มีความสุขตลอดเวลา ซึ่งท่านจะชอบพูดให้พวกเราฟังเสมอๆว่า

“ความหมดทุกข์ สนุกอย่างยิ่ง กูไม่มีทุกข์มีแต่ความสนุกอย่างเดียวเว๊ย!!”

พ่อท่านเป็นผู้มีความเบิกบานแจ่มใส ใจดีมีเมตตา มีความเย็นกายเย็นใจ อย่างที่เราๆท่านๆพบเห็น นี่จึงเป็นที่มาของการนำมาใช้เป็นชื่อหนังสือที่รวบรวมเรื่องเล่าของพ่อท่าน เล่าผ่านบทสนทนาระหว่างท่านกับลูกศิษย์ในหลายๆโอกาส

รูปแบบหนังสืออาจแปลกตาไปสักหน่อย เพราะเห็นว่าคนสมัยใหม่อาจไม่ถูกใจนักกับหนังสือธรรมะรูปแบบเดิมๆ จึงออกแบบรูปร่างหนังสือให้ดูโมเดิลแนวหนังสือเซน เรียบง่ายและแตกต่างจากหนังสือธรรมะที่คุ้นเคย พื้นสีขาว เป็นตัวแทนของความสะอาด สว่าง สงบ มีตัว “รู้” ในพื้นวงกลมสีทองแดง เพื่อสื่อสารโดยนัยว่า ความเป็นคนใต้ตามสำเนียงพูดนั่นเอง

ในวาระใกล้ปีใหม่นี้ เมล็ดพันธุ์ของดอกไม้แห่งความเบิกบานที่พวกเราช่วยกันจัดพิมพ์ขึ้นมานี้ กำลังถูกส่งผ่านถึงทุกๆท่าน เปรียบดังของขวัญปีใหม่ที่พ่อท่านมอบให้แก่พวกเราทุกคน

หวังว่าวันหนึ่งดอกไม้แห่งความเบิกบานนี้ จะค่อยๆเบ่งบานในหัวใจของพวกเราบ้าง ดังคำกล่าวที่พ่อท่านพูดเสมอๆว่า

"ความหมดทุกข์ สนุกอย่างยิ่ง"

ยังไม่ส่ง ข้อมูลยืนยันตัวตน